انتخابات ملی یا انتخابات درون گروهی

با توجه به نزدیک شدن زمان انتخابات هر روز شاهدیم گروهی  جدید با پسوند یا پیشوند اصولگرایی اعلام موجودیت می کند و و با آنکه هر کدام مسئولیت بخشی از شرایط بحرانی امروز را بر عهده داشته اند اما پرچمی مبتنی بر نقد شرایط موجود دردست گرفته اند و خود را منتقد شرایط امروز می دانند. در این مطلب سعی شده است از سه زاویه به این موضوع پرداخته شود.

1-    اجرا نمایش دمکراتیک و بالاتر بردن مشارکت مردمی

انتخابات! مجلس هفتم را بی شک می توان افتضاحترین انتخابات چند دهه اخیر ایران نامید. تا جایی که برخی از راه یافتگان آن با آرایی زیر10% و یا حتی 5% اشخاص حق رای دار مناطق خود وارد مجلس شدند. حتی در شهری مثل تهران رای نفر اول از رای نفر سی و چندم دور قبل مجلس – که اتفاقا خودشان بودند- نیز کمتر بود. اما به هر حال این مجلس با این وضعیت شکل گرفت و در حالی که بدلیل پشتوانه غیر مردی خود حتی نمی توانست در تعیین ساعت تاثیرگذار باشد بعد از دولت نهم به گفته منتقدان و حتی برخی از راه یافتگان خود در برخی امور به «وکیل الدوله» تبدیل شد. و در بسیاری از مسائل زیربنایی کشور نه فقط توان دخالت و تصمیم گیری ندارد بلکه حق اظهار نظر نیز از آن گرفته شد و دولت نیز به مصوبات آن وقعی نمی گذارد و در موارد بسیاری برخلاف نظر آن عمل کرده است که می توان به عدم تغییر ساعت، انحلال سازمان مدیریت برنامه و بودجه و یا خرید و واردات چندین میلیارد دلار بنزین بدون اجازه مجلس در یکماه گذاشته اشاره کرد و حتی رئیس دولت به خود اجازه داد در صحن علنی، تذاکرات نمایندگان را که جزو وظایف ذاتی آنهاست با الفاظی نامناسب به باد انتقاد بگیرد و به آنان در مورد انتقادهای اندکشان نیز هشدار دهد و البته به هشدار خود نیز جامعه عمل بپوشاند و ده ها نفر از نمایندگان منتقد دولت را در هیاتهای اجرایی رد صلاحیت کند.

اصولگرایان خود نیز واقفند که پذیرفتن مسئولیت چنین مجلس ضعیفی در کارنامه شان تبدیل به نقطه ضعفی غیر قابل بخشش تبدیل خواهد شد. برای همین از هر حربه ای برای جلوگیری از تکرار آن استفاده می کنند.

انتخابات مجلس در پیش است اصولگرایان با درس هایی که از انتخابات دوره قبل گرفته اند می دانند که باید با حضور مردم در صحنه انتخابات حداقل مشروعیت را برای مجلس هشتم بدست آورند تا از کابوس مجلس هفتم رهایی یابند و در عین حال هرگز نمی خواهند اجازه بدهند با برگزاری انتخاباتی دمکراتیک و آزاد نمایندگان واقعی مردم، مجلسی همانند مجلس ششم ساماندهی کنند. در این جهت بجای برگزاری انتخابات آزاد، سعی دارند با به اجرا درآوردن نمایشی دمکراتیک از حضور موافقان و مخالفان در انتخابات فضایی مجازی و در عین حال جذاب ایجاد نمایند تا با به صحنه آوردن مردم انتخابات را پر رونق نموده و به هر دو هدف خود برسند در اجرای این نمایش نیز لازم است با توجه به حذف اصلاحطلبان و چهره های مستقل گروه هایی در قالب منتقدان دولت با لیست های جداگانه در انتخابات شرکت کنند و در رقابتی نمایشی افرادی که از قبل تعیین شده اند با رای بالاتر از دوره هفتم به مجلس راه یابند البته نگارنده بر این باور نیست که شکاف های عمیق بین اصولگرایان نادیده انگاشته شود که حتماً باید در جای خود به آنها نیز پرداخت. اما در زمانی که چهره های اصلاح طلب و مستقل تاثیرگذار حذف شده اند رقابت بین طرفین این شکاف ها را در نهایت میتوان رقابت های درون گروهی نامید تا انتخاباتی ملی و آنهم در سطح انتخابات مجلس.

2- پروژه قدم به قدم حذف

این پروژه که سالهاست در ایران جریان است در هر مرحله یک گروه را از دایره حکومت خارج می کند و با گذر زمان دایره حکومت را کوچکتر می کند.

با انتخابات مجلس هفتم و تلاش های حزب پادگانی در شکل گیری دولت نهم بخشی از حاکمیت که در اختیار اصلاحطلبان بود از دست آنها خارج و آنها از حکومت رانده شدند و در این انتخابات نیز نیروهای اصلاحطلب تاثیرگذار اساسا یا ثبت نام نکردند و یا با تبغ رد صلاحیت از سر راه برداشته شدند نوبت به تسویه یخش دیگر از نیروهای انقلاب رسیده است تا از دایره حاکمیت اخراج شوند.

دولت نهم بعنوان پرچم دار اقتدارگرایی خط قرمز خود در انتقاد را با جایزه ای که به حسین شریعتمداری اعطا کرد مشخص نمود و این بدان معناست که اصولگرایانی که در مجلس پایشان را از خط جلوتر گذاشتند و در برخی از امور به انتقاد پرداختند در مرحله اول برای رونق این انتخابات به عنوان رقیب در این دوره حضور خواهند داشت و در انتخابات بعدی با توجه به روال فعلی جزء رد صلاحیت شده ها قرار خواهند گرفت و احتمالا با القابی چون «فریب خوردگان»، «مزدوران بیگانه» و ... التزام خود را به اسلام، قانون اساسی و ولایت فقیه را از دست خواهند داد و در این سیکل عده ای دیگر از اصولگرایان فعلی جای آنها را خواهند گرفت تا روزی خدایی ناکرده به مانند گذشته ای نه چندان دور دایره قدرت در ایران دوباره به چند نفر محدود خلاصه شود و دیگران فقط بله قربانگو باشند. البته آنان که این پروژه را دنبال می کنند باید بدانند این ره که می روند به ترکمنستان است، چون مردم ایران دیگر اجازه نخواهند داد آن روزهای سیاه تکرار شود. و امید است اصواگرایانی که آن روزهای سیاه را تجربه کرده اند که تعدادشان هم کم نیست از منافع جناحی خود چشم پوشی کنند و از تکرار این سیکل معیوب جلوگیری کنند تا منافع ملی کمتر دچار آسیب شود که آنانکه این پروژه را پیگیری می کنند مشکلشان با اصلاحطلبان یا اصولگرایان نیست بلکه مشکلشان با نقلاب است و امام. و «چو پرده افتد نه تو مانی و نه من»

3- رقابت در خدمت رسانی به ملت

با حذف جریان اصلاحات از عرصه سیاسی و نبود نهادهای مدنی قدرتمند و همینطور تعطیلی و سانسور شدید روزنامه های منتقد، جریان اقتدارگرا بر تمام ارکان حکومتی از مجریه ، مقننه و بخش های اعظمی از قوه قضاییه تا صدا و سیما و تئاتر و سینما مسلط شده است و با توجه به بالا رفتن درآمدهای نفتی فکر خدمت بیشتر به مردم آرامشان را بر هم زده است. برای همین هر کدام از اصولگرایان در تلاش است که با استفاده از فرصت پیش آمده با تشکیل گروه، جبهه و یا ائتلافی فراگیر یا غیر فراگیر! البته از نوع اصولگرایی آن با تسلط بیشتر بر این امکانات خدمت بیشتری را به مردم ارائه دهد. و حتما رقابتی که در بین اصولگرایان و در آستانه انتخابات مجلس هشتم شاهد آن هستیم –تا جایی که برای قرار گرفتن در لیست ها حتی کار به گریه و زاری رسیده است ـ جهت خدمت بیشتر  به مردم و همینطور رساندن سریعتر پول نفت به سر سفره های مردم است.۳۴۶۵